PİRİNCİN HİKAYESİ

Pirincin hikayesi Himalaya Dağları`nın eteklerinde başlar. Hikayenin devamında ise Hintliler tarafından Çin`e getirilir. Yaklaşık 3000 yıl önce Doğulu imparatorlar pirinç ekilmesine ve yetiştirilmesine önem verdiler. Bengal, Java ve ve Mekong nehrinin deltaları pirinç tarlaları olarak kuruldu. Daha sonra III. ve V. yüzyıllarda Suriye ve Mısır`a, X. yüzyılda ise Hintli ve Arap tüccarlar tarafından Afrika ve Madagaskar`a sokuldu. Daha sonra ki yıllarda ilk pirinç tohumları Anadoluya ekildi. XIV. yüzyıldan itibaren de Avrupa`nın en önemli gıdalarından biri olmaya başladı.

Pirinç buğdaygillerden olan bütün öteki bitkilere çok benzerse de, onlardan ayıran en büyük özelliği köklerinin bol su istemesidir. Pirinç, yıllık bir bitkidir. Yanlız çok sıcak iklimli bölgelerde iki yıllık da olabilir. Boyu 1-1,5 m. arasındadır. Yaprakları uzun ve düzgündür. Pirinçler ilk sürdükleri sırada dik dururlar. Taneleri olgunlaşınca saplar eğilip bükülerek suya girer. Uzaktan bakılınca, pirinç tarlaları, bataklıkları andırırlar. Pirinç köklerini kaplıyan su aşağı yukarı yarım metre kadar olmalıdır. Bu suyun dibi de, sulu bir çamur tabakası olacaktır. Ancak, bu tabakanın altında da bir kil tabakası olursa, toprak suyu emmez. Bundan dolayı da pirinç her yerde yetiştirilmez.

Tanesinin şekline göre pirinçler üç gruba ayrılır; yuvarlak taneli olanlar nişasta açısından daha zengindir. İtalya, İspanya, az miktarda da Afrika ve Asya`da yetiştirilir. Çorba ve tatlılar için idealdir. Uzun taneli olanlar (6mm.`den uzun) yarı saydamdır ve aynı oranda nişasta içermezler; bu yüzden de pişirilirken daha az yapışırlar. Kaliteli pirinç taneleri genellikle uzun olanlardır ve İtalya, Pakistan, Hindistan ve Amerika`da yetiştirilir.

Ülkemizde pirinç türleri arasında en bilinenleri baldo, basmati, İran pirinci, yasemin kokulu pirinç ve kabuklu pirinçtir. Geleneksel Türk Mutfağının en önemli yemeklerinden biri olan pilav, neredeyse bütün etli ve sulu yemeklerin kavalyesidir. Yapılacak yemek ya da tatlıya göre değişik pirinç türleri kullanılır. Bunlara, yapıldığı yemeğin adına ve niteliğine göre pilavlık, dolmalık, kırık pirinç vb. adlar verilmiştir.

Türkiye`de pirinç ekimi 1936 yılında yayımlanmış 3039 sayılı yasa ile düzenlenmiştir. Yasaya göre, pirinç (çeltik) ekimi il ve ilçelerde kurulacak çeltik kurullarından alınacak izne bağlıdır.



Hazırlayan: Filiz OYMAK

Sitemize Reklam Verin
Sitemize reklam vermek için
0 212 275 66 00
numaralı telefonumuzdan bize ulaşabilirsiniz.
MAİL LİSTEMİZE KAYIT OLUN