Paylaş


BUĞDAYIN ÖYKÜSÜ

BUĞDAYIN ÖYKÜSÜ

Bir küçük buğday tohumu,

Attılar seni tarlaya,

Düştün toprağa.

İlkten ürktün korktun karanlıktan, yalnızlıktan.

Sonra bir sabah baktın karanlık bitmiş

Her yan ışıl ışıl.

Önce güneşi gördün,

Tüm korkuların yok olup gitti.

Sonra çevrene baktın,

Yalnızlığın kayboldu.

Her yanın, evet her yanın kardeşlerle doldu.

İlkten onları kıskandın,

Boylanınca daha yukarıları göreceğim sandın.

Ama sonra anladın...

Tüm kardeşlerinle birlikte boylandın.

Uzadın uzadın.

Kardeşlerinle birlikte salınmaya başladın.

Her gün daha çok sarardın.

Alev alev yanmaya başladın.

Sarardıkça anladın.

Kendini hasata hazırladın.

Hasat vakti geldiğinde tüm kardeşlerinle karıştın.

Kucaklaştın.

Ama çektiğin ıstırap bitmedi.

Bu kucaklaşma sana yetmedi.

İstedin ki daha da küçüleyim,

Eriyeyim.

Hadi dedin değirmene gideyim.

Kendimi değirmencinin eline vereyim.

Teslim ettin kendini.

Cesur ve kararlıca değirmencinin ellerine.


Gündüz ÖĞÜT (İzmir Ruhsal Araştırmalar Derneği)

/ RUH VE MADDE DERGİSİ Sayı: 416

Anahtar Kelimeler











© 2017 WebNaturel Doğal ve Sağlıklı Yaşam
Efes TECHNOLOGy